جزکه ثناگوی شهریار توانا

هیچ شنیدی به عمر خودکه گدایی

تار طمع افکند به گردن جوزا

کس لب لعل مرا نیارد بوسید

جستم و از وجد آستین بفشاندم

یک دو معلق زدم چو مردم شیدا

گفتمش الحمد پس توزان منستی