گفتمش الحمد پس توزان منستی

جزکه ثناگوی شهریار توانا

جستم و از وجد آستین بفشاندم

یک دو معلق زدم چو مردم شیدا

دم مزن ای خوب چهر از نعم ولا

مهتر قاآنی آن منم که ز دانش

در همه گیتی کسم نبیند همتا