در همه گیتی کسم نبیند همتا

گفتمش الحمد پس توزان منستی

دم مزن ای خوب چهر از نعم ولا

مهتر قاآنی آن منم که ز دانش

مادح خاص خدایگان ملوکم

مدحت او خوانده صبح و شام به هرجا

نرمک نرمک لبان گشوده به خنده