شهدیست مصفا لبت اما بنیابد

تا خانه چو مینوکنی از شاهد و مینا

ای زلف تو تاریکتر از خاطر نادان

وی موی تو باریکتر از فکرت دانا

بی جهد موفا به کف آن شهد مصفا

ای لعل شکرخای تو یک حقه گوهر

وی طلعت زیبای تو یک شقه دیبا