بادی که بود مطیع حزم او

آفاق مسخرش به یک ایما

کوهی که خورد قفای قهر او

آسیمه دود چو باد در بیدا

همواره بود چوکوه پابرجا

ای خشم تو همچو مرگ بی تاخیر

وی قهر تو همچو زهر جان فرسا