همواره بود چوکوه پابرجا

کوهی که خورد قفای قهر او

آسیمه دود چو باد در بیدا

بادی که بود مطیع حزم او

ای خشم تو همچو مرگ بی تاخیر

وی قهر تو همچو زهر جان فرسا

خیل تو چو سیل کوه بنیان کن