وین قصه راست شدکه به بحر است عنبرا

از فرق تا قدم همه خان مجسما

وز پای تا به سر همه روح مصورا

بر چشم اشکبارم مالید زلف خویش

بر روی زرد من لب شیرین به عشوه سود

وین حرف شد یقین که به نی هست شکرا

بنشاندمش به مجلس و از زلفکان او