هر در وگوهری که فروریخت در زمان

ابری سیاه تیره تر از جان کافرا

گفتی که دزد مخزن شاه است از آن قبل

کش بود آستین همه پر در وگوهرا

شد همچوگنج قارون در خاک مضمرا

جادوست گفتئی که به نیرنگ و جادویی

کرد از بخار خشک روان لولو ترا