گفتم میان فقر و غنایم وزین قبل

هم زان قبل که مهتری از حال کهترا

گفتا چه می کنی و چسانی و حال چیست

مسکینی از جفای جهان با توانگرا

خنثاست بخت من که نه ماده است و نه نرا

نفسم صبور و قلب شکور است لاجرم

خشنودم از زمانه برزق مقدرا