صدقیست بینهایت و مهریست بیمرا

محروم باد حاسد او از لقای او

زیراکزین بتر نتوان یافت کیفرا

صدرا امیر دیوان دانم که با تواش

تنها نه با جناب تو از فرط اتحاد

چون یک روان پاک بود در دو پیکرا

با خلق روزگار چنان مهربان بود