تنها نه با جناب تو از فرط اتحاد

زیراکزین بتر نتوان یافت کیفرا

صدرا امیر دیوان دانم که با تواش

صدقیست بینهایت و مهریست بیمرا

چون یک روان پاک بود در دو پیکرا

با خلق روزگار چنان مهربان بود

کاورا دعاکنند به محراب و منبرا