بی دل آرامی که برده است از دلم آرام را

هر تنی را هست سیم و دانه گندم به دست

مایلم من دانه خال تو سیم اندام را

سیر برخوانست مردم را و من از عمر سیر

پسته و بادام نقل روز نوروز است و من

با لب و چشمت نخواهم پسته و بادام را

عود اندر عید می سوزند و من نالان چو عود