عود اندر عید می سوزند و من نالان چو عود

بی دل آرامی که برده است از دلم آرام را

پسته و بادام نقل روز نوروز است و من

با لب و چشمت نخواهم پسته و بادام را

بی بتی کز خال هندو ره زند اسلام را

یکدگر راخلق می بوسند ومن زین غم هلاک

گرچه بوسد دیگری آن شوخ شیرین کام را