یارب چه روی داده که باید به پیش خلق

باید قناعت از همه کس بیشتر مرا

من آن همای اوج کمالم که بد مدام

سیمرغ وار قاف قناعت مقر مرا

موسیچه وار این همه دم لابه مرمرا

هر روز روزیم چون دهد روزی آفرین

باید غذا ز بهر چه لخت جگر مرا