نخل امید من به مثل شاخ بید بود

مانا همین نصیب شد از خشک و تر مرا

قدر مرا قضا و قدرکرده اند پست

تقریع کی سزد به قضا و قدر مرا

ورنه چرا نداد به گیتی ثمر مرا

خود ریشه ام به تیشه تو بیخ برکنم

اکنون که پنج فضل نبخشید بر مرا