مده رنج و کردار قیصر بباد

تو بندوی را سر به آغوش گیر

ندانی که دهقان ز دین کهن

نپیچد چرا خام گویی سخن

بمان تا به باشیم یک چند شاد

بکین پدر من جگر خسته ام

کمر بر میان سوک را بسته ام