بمان تا به باشیم یک چند شاد

ندانی که دهقان ز دین کهن

نپیچد چرا خام گویی سخن

مده رنج و کردار قیصر بباد

بکین پدر من جگر خسته ام

کمر بر میان سوک را بسته ام

دل او سراسر پر از کین اوست