گو نیز روزگار درآید به سر مرا

جایی روم که پرتو خورشید و مه در آن

بر فرق می نتابد شام و سحر مرا

صدر زمانه را به سر آمد چو روزگار

نه بیش ازوکمالم و نه بیش ازو جمال

نه همچو او قبیله و دخت و پسر مرا

گر بندبند پیکرم از هم جداکنند