جایی روم که پرتو خورشید و مه در آن

آن خانه به فرودگر آید به سر مرا

از روز و شب گریزم اگر بهر روشنی

بایدکشید منت شمس و قمر مرا

بر فرق می نتابد شام و سحر مرا

صدر زمانه را به سر آمد چو روزگار

گو نیز روزگار درآید به سر مرا