نه همچو او قبیله و دخت و پسر مرا

صدر زمانه را به سر آمد چو روزگار

گو نیز روزگار درآید به سر مرا

نه بیش ازوکمالم و نه بیش ازو جمال

گر بندبند پیکرم از هم جداکنند

اندوه او نمی رود از دل به در مرا

احسان او چو خون به عروقم گرفته جای