اندوه او نمی رود از دل به در مرا

نه بیش ازوکمالم و نه بیش ازو جمال

نه همچو او قبیله و دخت و پسر مرا

گر بندبند پیکرم از هم جداکنند

احسان او چو خون به عروقم گرفته جای

خونی که بیشتر شود از نیشتر مرا

مهر دوکس به پارس مرا پای بست کرد