احسان او چو خون به عروقم گرفته جای

نه همچو او قبیله و دخت و پسر مرا

گر بندبند پیکرم از هم جداکنند

اندوه او نمی رود از دل به در مرا

خونی که بیشتر شود از نیشتر مرا

مهر دوکس به پارس مرا پای بست کرد

وز آن دو سرنوشت هزاران خطر مرا