خونی که بیشتر شود از نیشتر مرا

گر بندبند پیکرم از هم جداکنند

اندوه او نمی رود از دل به در مرا

احسان او چو خون به عروقم گرفته جای

مهر دوکس به پارس مرا پای بست کرد

وز آن دو سرنوشت هزاران خطر مرا

نگذاشت مهرشان که کنم رو به هیچ سوی