وز آن دو سرنوشت هزاران خطر مرا

احسان او چو خون به عروقم گرفته جای

خونی که بیشتر شود از نیشتر مرا

مهر دوکس به پارس مرا پای بست کرد

نگذاشت مهرشان که کنم رو به هیچ سوی

تا ماند جان به لجه اندوه در مرا

اول جناب معتمدالدوله کاستانش