که بر دو سندس داند پرند و سندان را

ز آب چشمه آتش فروغ حکمت او

فلک به باد فنا داده خاک یونان را

زبان او به سخن صارمیست خاره شکاف

زمانه اشهدبالله به ملک هستی او

به عمر خود نشنیده است نام پایان را

سپهرکوکبه صدرا تویی که کوکب تو