ز سینه کینه بپرداز وکار آب بساز

به یک دو جام می کهنه تازه کن جان را

ز شور و طیش چه دیدی به سور و عیش گرای

که حاصلی به ازین نیست دور دوران را

مزن بر آتش کین همچو باد دامان را

چهارماهه نه بس بود شور و فتنه و جنگ

که باز زین زنی از بهرکینه یکران را