متاع من همه شعرست و او بس ارزانست

زیاد برده عطایای معن و قاآن را

دوسال و پنج مه ایدون رودکه بنده به فارس

شنوده در عوض مدح قدح نادان را

یکی بگو چکنم این متاع ارزان را

کسش ز من نخرد ور خرد بنشناسد

ز پشک مشک وز خرمهره در غلطان را