از هر ثنا فرو شو دیوان را

گیرم که ملک فارس گلستانست

ایدون خزان رسیده گلستان را

غیر از ثنای معتمدالدوله

بگذار مدح او به کتاب اندر

تا حرز جان بود دل پژمان را

دیگر ممان به پارس که رونق نیست