گردن مخار ضیغم غضبان را

وان دولتی که داده مرا یزدان

هرگز نداده هیچ جهانبان را

با خود مرا به خشم میار ای چرخ

کز خشم چشم من شود خیره

از مشتری نداندکیوان را

عریانیم مبین که کنم چون صبح