او دیده است از تو هزار احسان

دیدست در تو همت قاآن را

حاشاکه گر برانیش از درگاه

راند به لب حکایت کفران را

تا حشر شکرگوید احسان را

لیکن چو غنچه تنگدلست ار چه

چون غنچه ساکن است گلستان را