لیکن چو غنچه تنگدلست ار چه

راند به لب حکایت کفران را

او دیده است از تو هزار احسان

تا حشر شکرگوید احسان را

چون غنچه ساکن است گلستان را

گو پارس بوستان نه مگر بلبل

نه مه وداع گوید بستان را