نه مه وداع گوید بستان را

لیکن چو غنچه تنگدلست ار چه

چون غنچه ساکن است گلستان را

گو پارس بوستان نه مگر بلبل

یزدان بودگواه که نگزیند

بر درگه تو درگه خاقان را

بر هیچ چشمه دل ننهد آن کاو