یزدان بودگواه که نگزیند

چون غنچه ساکن است گلستان را

گو پارس بوستان نه مگر بلبل

نه مه وداع گوید بستان را

بر درگه تو درگه خاقان را

بر هیچ چشمه دل ننهد آن کاو

چون خضر دیده چشمه حیوان را