بر شاخ سرو هشته یک دسته یاسمین را

پوشیده در دو سنبل یک دسته سرخ گل را

بنفته در دو مرجان یک کوزه انگبین را

برگرد ماه کشته یک خوشه ضیمران را

گفتم بتا نگارا سروا مها بهارا

کافیست چین زلفت بگشا ز چهره چین را

چند ایستاده حیران بنشین و رخ مپوشان