بر دوش خادمت نه گر خسته گشتی آری

آزرده دید نتوان مخدوم نازنین را

سیمین سرین خود راگر بر زمین گذاری

بر دوش تا به محشر منت نهی زمین را

تنهاکشید نتوان پنجاه من سرین را

تو آن نئی که بر ما هرشب به کنج خلوت

بر می زدی پی رقص آن ساعد سمین را