تو آن نئی که بر ما هرشب به کنج خلوت

بر دوش تا به محشر منت نهی زمین را

بر دوش خادمت نه گر خسته گشتی آری

تنهاکشید نتوان پنجاه من سرین را

بر می زدی پی رقص آن ساعد سمین را

چون گرد مهره سیم در دست حقه بازان

هرلحظه چرخ دادی آن جفته رزین را