رندان شهر دانی همواره درکمینند

هرگه که می نمودی آن ساق دلنشین را

گفتا ز اهل هوشی دانم که پرده پوشی

عذری شنوکه تا لب بگشایی آفرین را

باید ز چشم رندان بستن ره کمین را

ویژه که از بزرگان مشتی قلندرانند

کز خلد می ربایند غلمان و حور عین را