عذری شنوکه تا لب بگشایی آفرین را

آب دهان یاران جاری شدی چو باران

هرگه که می نمودی آن ساق دلنشین را

گفتا ز اهل هوشی دانم که پرده پوشی

رندان شهر دانی همواره درکمینند

باید ز چشم رندان بستن ره کمین را

ویژه که از بزرگان مشتی قلندرانند