آب دهان یاران جاری شدی چو باران

هرلحظه چرخ دادی آن جفته رزین را

از عکس ساق و ساعدکان بلورکردی

کریاس آستان را کرباس آستین را

هرگه که می نمودی آن ساق دلنشین را

گفتا ز اهل هوشی دانم که پرده پوشی

عذری شنوکه تا لب بگشایی آفرین را