کریاس آستان را کرباس آستین را

چون گرد مهره سیم در دست حقه بازان

هرلحظه چرخ دادی آن جفته رزین را

از عکس ساق و ساعدکان بلورکردی

آب دهان یاران جاری شدی چو باران

هرگه که می نمودی آن ساق دلنشین را

گفتا ز اهل هوشی دانم که پرده پوشی