آید برون روان بد اندیشت از تنا

ماناکه عهد بسته و سوگند خورده اند

شمشیر جانستان تو با جان دشمنا

کاندم که می برآید شمشیرت از نیام

گر جان دهد ز جود تو سائل شگفت نیست

میرد چراغ چونکه فزاییش روغنا

درگوش تو ز فرط شجاعت به روز رزم