نبود عجب که بر دو جهان سایه افکند

خوانندت اوستادان استاد یکفنا

آن به که بدسگال تو زیرزمین رود

کش بر تمام روی زمین نیست مامنا

چتر ترا ز بس که فراخست دامنا

در چینه دان همت سیمرغ جود تو

انجم دو دانه کنجد و یک مشت ارزنا