به پای تخت پادشه فزودی آن قدر سپه

برای هردو ساختی چه تختها چه دارها

در ستم شکسته یی ره نفاق بسته یی

به آب عدل شسته یی ز چهر دین غبارها

که صف کشد دو ماهه ره پیادها سوارها

کشیده گرد ملک و دین ز سعی فکرت رزین

ز توپهای آهنین بس آهنین حصارها