ز توپهای آهنین بس آهنین حصارها

به پای تخت پادشه فزودی آن قدر سپه

که صف کشد دو ماهه ره پیادها سوارها

کشیده گرد ملک و دین ز سعی فکرت رزین

حصارکوب وصف شکن که خیزدش تف ازدهن

چو ازگلوی اهرمن شررفشان به خارها

سیاه مور در شکم کنند سرخ چهره هم