گرچه صد کرت شنیدستم اذا کان الغراب

چند در دام طبیعت دانه برچینم ز آز

تا به کی بر جیفه دنیاگرایم چون کلاب

هادی خودنفس سرکش راگزینم ای شگفت

از نکونامی مرا بر سر چه آمدکاین زمان

سر به بدنامی برآرم درمیان شیخ و شاب

ازخدا وز خویش شرمم باد آخر تا به کی