سر به بدنامی برآرم درمیان شیخ و شاب

هادی خودنفس سرکش راگزینم ای شگفت

گرچه صد کرت شنیدستم اذا کان الغراب

از نکونامی مرا بر سر چه آمدکاین زمان

ازخدا وز خویش شرمم باد آخر تا به کی

روح را زاطوار ناشایسته دارم در عذاب

آفتابم من چرا جان را بکاهم چون هلال