زانجاکه آمدست بدانجاکند ایاب

لطف و عذاب هردو ز یزدان رسد ولی

لاشک حدیث لطف به از قصه عذاب

چون نیک بنگری سخن از عرش ایزدی

ازگوش باز در دل و از جان رود به عرش

در دل ز راه گوش نیوشاکند شتاب

پس شد عیان که سامع و قایل بود یکی