در دل ز راه گوش نیوشاکند شتاب

چون نیک بنگری سخن از عرش ایزدی

زانجاکه آمدست بدانجاکند ایاب

ازگوش باز در دل و از جان رود به عرش

پس شد عیان که سامع و قایل بود یکی

کاو خودکند سوال و هم او خود دهد جواب

باری علی چو شافع دیوان محشرست