چو مویی که در می فتد جرعه کش را

گروهی ز می برخی از توبه تائب

چنان سردگیتی که با سیف قاطع

نگردد ز مرکب جدا پای راکب

به خون سرشک اندران جسم ذائب

گران گشته بی باده صاف ساغر

بر آنسان که بی جان فرخنده قالب