گران گشته بی باده صاف ساغر

نگردد ز مرکب جدا پای راکب

چو مویی که در می فتد جرعه کش را

به خون سرشک اندران جسم ذائب

بر آنسان که بی جان فرخنده قالب

چنان لعل دلبر بخندد صواعق

چنان چشم عاشق بگرید سحائب